Melaninowy grzyb osłabiał promieniowanie na ISS

Ciemno zabarwione grzyby obserwowano w środowiskach o podwyższonym promieniowaniu, między innymi w rejonie Czarnobyla. Ich ściany komórkowe zawierają melaninę, rodzinę pigmentów zdolnych pochłaniać część promieniowania i ograniczać uszkodzenia oksydacyjne. Z tego faktu wyrosły dwie różne idee: że melanizowane grzyby dobrze znoszą trudne warunki oraz że żywa, odnawiająca się warstwa mogłaby współtworzyć osłonę radiacyjną. Na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej hodowano Cladosporium sphaerospermum obok pustej komory kontrolnej. Czujniki pod kulturą i kontrolą porównywały dawkę przez około miesiąc. Warstwa grzyba o średniej grubości około 1,7 milimetra wiązała się z obniżeniem pomiaru mniej więcej o dwa procent. Grzyb rósł w warunkach lotu, lecz doświadczenie było małe i nie stanowi gotowego projektu osłony dla astronautów. Autorzy ekstrapolowali wynik na grubsze warstwy i materiały kompozytowe. Taka osłona mogłaby mieć przewagę nad przywiezioną płytą, ponieważ organizm można namnażać na miejscu i potencjalnie regenerować. Jednocześnie kilka centymetrów mokrej biomasy ma masę, wymaga wody i kontroli biologicznej, a promieniowanie kosmiczne składa się z różnych cząstek i energii. Wyniku dla cienkiej kultury nie wolno po prostu zamienić w obietnicę ochrony człowieka. Jeszcze ostrożniej trzeba traktować słowo „radiotrofia”. Niektóre badania sugerują, że promieniowanie zmienia właściwości melaniny i może wpływać na wzrost, ale nie wykazano odpowiednika fotosyntezy, w którym grzyb utrzymuje się dzięki promieniowaniu jako głównemu źródłu energii. Cladosporium nadal potrzebuje składników odżywczych. Najciekawszy, dobrze podparty wniosek jest skromniejszy: żywa, melanizowana warstwa mierzalnie osłabiła część promieniowania na ISS i zasługuje na dalsze testy jako składnik materiału. Taki opis zachowuje różnicę między zaobserwowanym wynikiem a atrakcyjną hipotezą, którą dopiero trzeba sprawdzić w większej skali.