Atlas
Grupy grzybów
Podział według tego, co widać w lesie — spodu kapelusza i sposobu wzrostu. To pierwsze pytanie, jakie zadaje każdy klucz, i jedyne, na które można odpowiedzieć bez wiedzy o gatunku. Jeśli szukasz podziału naukowego, zajrzyj do rodzajów.
Grupa to nie jadalność
Przypisanie do grupy nie rozstrzyga o jadalności. Wśród blaszkowych są zarówno kanie, jak i śmiertelnie trujące muchomory. Grupa pomaga rozpocząć porównanie cech.Pierwszy wybór
Trzy informacje przed otwarciem grupy
Przesuń tabelę, aby przeczytać wszystkie kolumny.
| Co oglądasz | Jak to opisać | Co może zmylić |
|---|---|---|
| Spód owocnika | Blaszki, listewki, otwory, kolce albo gładka powierzchnia | Widok wyłącznie z góry nie pokazuje tych cech. |
| Cała forma | Kapelusz na trzonie, półka przy drewnie lub zamknięta bryła | Owocnik bocznie przyrośnięty też może mieć krótki trzon. |
| Podłoże | Drewno, ziemia, liść; połączenie widoczne albo zasłonięte | Grzyb wystający ze ściółki może wyrastać z zagrzebanego drewna. |
Te grupy porządkują wygląd w terenie. Nie są pełną klasyfikacją pokrewieństwa i nie potwierdzają gatunku. Jeśli okazu nie da się przypisać, zachowaj zdjęcia i otwórz kartę oględzin. Znaczenie słów sprawdzisz w słowniczku.
Po czym poznać
promieniste blaszki pod kapeluszem
Największa grupa i ta, w której siedzą wszystkie najgroźniejsze gatunki. Sam widok blaszek niczego nie rozstrzyga — dopiero wysyp zarodników i sposób, w jaki blaszki dochodzą do trzonu.
Po czym poznać
tępe, rozwidlone żyłki zbiegające na trzon — nie prawdziwe blaszki
Pieprzniki i lejkowce. Listewki są grube, zaokrąglone i nie dają się oddzielić od kapelusza, w odróżnieniu od blaszek — to podstawowa różnica wobec sobowtórów.
Po czym poznać
zwisające kolce lub igiełki zamiast blaszek
Kolczaki, soplówki, ozorki. Grupa mała i charakterystyczna — pomylenie kolców z czymkolwiek innym jest trudne.
Po czym poznać
zarodniki dojrzewają w środku, owocnik bez kapelusza i blaszek
Purchawki, tęgoskóry, sromotniki, gwiazdosze. Młode bywają białe w przekroju i mylone z jajami muchomorów — przekrój wzdłuż jest tu obowiązkowy.
Po czym poznać
twardy owocnik bez trzonu, wyrastający bokiem z pnia
Rosną na drzewach żywych i martwych, często wieloletnie. Mają rurki albo gładki spód, ale nie mają trzonu — i właśnie to odróżnia je od borowików. Większość jest zbyt twarda, by je jeść.
Po czym poznać
gąbczasta warstwa rurek pod kapeluszem osadzonym na trzonie
Borowiki, maślaki, podgrzybki, koźlarze. Spód daje się oderwać jak gąbkę, a grzyb stoi na własnym trzonie — huby też mają rurki, ale wyrastają bokiem z drewna i trzonu nie mają.
Po czym poznać
spód gładki albo pomarszczony, bez wyraźnej warstwy
Skórniki, uszaki, kisielce. Często cienkie, rozpostarte na drewnie, o konsystencji od galaretowatej po skórzastą.
Grupy budowane są z opisanych cech 569 gatunków, które mają zdjęcie i opisany hymenofor. Reszta katalogu czeka na uzupełnienie cech — przeglądać można ją w atlasie.