Dania: tyle, ile zmieści się w torbie

Dania nie podaje limitu w kilogramach. Podaje miarę zwyczajową, a państwowy zarządca lasów tłumaczy ją tak, że trudno o czytelniejsze sformułowanie: zbierać wolno w ograniczonym zakresie, tak żeby zostało też coś dla następnej osoby, która tędy przejdzie.

Miara ma rodowód średniowieczny. Wywodzi się z prawa skańskiego, spisanego około 1210 roku, gdzie uprawnienie określano jako tyle, ile zmieści się w kapeluszu — ówcześnie w hełmie. Współczesna wykładnia zamienia hełm na zwykłą torbę na zakupy.

Rozstrzygające jest przeznaczenie, nie waga. Zbiór dopuszczalny jest wyłącznie na własny użytek, czyli nie na odsprzedaż. Handlowe pozyskiwanie grzybów jest zakazane. Poza grzybami wykładnia obejmuje także drewno, gałęzie, kwiaty, mchy, wodorosty, szyszki i zrzucone poroża, przy czym szyszki wolno zbierać wyłącznie z ziemi.

Kluczowa różnica dotyczy własności terenu. Opisane zasady obowiązują na obszarach zarządzanych przez państwo, oznaczonych czerwonymi słupkami z logo Naturstyrelsen. W lasach prywatnych obowiązują inne reguły dostępu: trzeba pozostać na drogach i ścieżkach, a zbierać można tylko to, co da się z nich dosięgnąć. Podstawą jest paragraf 28 punkt 5 rozporządzenia o dostępie publicznym do przyrody.

Model duński jest ciekawy, bo świadomie rezygnuje z liczby. Limit wagowy jest łatwiejszy do wyegzekwowania, ale nie mówi nic o tym, co zostanie w lesie. Miara „żeby starczyło dla następnego" opisuje właśnie to.

Torba jest miarą zwyczajową dla terenów państwowych

Naturstyrelsen wyjaśnia, że na zarządzanych przez nią państwowych terenach przyrodniczych wolno zabierać produkty natury tylko na własny użytek, w ograniczonej ilości i nie do odsprzedaży. Historyczna miara „tego, co mieści się w kapeluszu”, pochodząca ze Skånske Lov około 1210 r., jest dziś interpretowana jako zwykła torba na zakupy. Nie jest to mechaniczny limit dla każdego duńskiego lasu. Państwowe obszary rozpoznaje się po czerwonych słupkach z logo, a w publicznych lasach zbierać można co do zasady w całym lesie. W lesie prywatnym wolno zabrać tylko to, do czego można dosięgnąć z drogi lub ścieżki. Najpierw ustala się własność i oznaczenia, dopiero potem pojemność torby.