Steere Herbarium, New York Botanical Garden

William and Lynda Steere Herbarium w New York Botanical Garden jest jednym z największych zielników świata. Całość obejmuje ponad siedem milionów zachowanych okazów, w tym bogate kolekcje grzybów i porostów. Szczególnie silna jest dokumentacja obu Ameryk. Okazy wiążą nazwę organizmu z miejscem i czasem, dzięki czemu współczesna mapa występowania ma materialne zaplecze, a nie tylko punkt w bazie.

Digitalizacja zmieniła sposób korzystania ze zbioru. Obraz okazu, etykieta i dane katalogowe mogą być dostępne bez podróży do Bronksu, co ułatwia wybór materiału do dalszych badań. Nie każdą cechę da się jednak odczytać z fotografii. Budowa mikroskopowa, chemia porostu, struktura zarodników albo weryfikacja starego oznaczenia mogą wymagać pracy z oryginałem i wiedzy kuratora.

Wizyta badawcza wymaga wcześniejszego zatwierdzenia. Herbarium prosi o zgłoszenie z odpowiednim wyprzedzeniem, wskazanie celu, grupy taksonomicznej i materiału. Takie przygotowanie pozwala pracownikom odnaleźć kolekcje, ocenić ograniczenia i zaplanować stanowisko pracy. Godziny kolekcji nie są równoznaczne z godzinami publicznego wejścia do ogrodu botanicznego; bilet do NYBG nie daje automatycznie dostępu do magazynów naukowych.

Dla odbiorcy spoza nauki znaczenie Steere Herbarium najlepiej widać w otwartych danych. Można prześledzić historyczne wyprawy, porównać etykiety i zobaczyć, skąd pochodzi wiedza o zasięgu gatunku. Trzeba przy tym pamiętać o błędach i lukach: stare nazwy wymagają aktualizacji, współrzędne bywają przybliżone, a duża liczba rekordów z jednego regionu może oznaczać intensywność zbierania, nie większą różnorodność. Zielnik jest narzędziem do zadawania lepszych pytań, a nie gotową, pozbawioną niepewności mapą przyrody. Cytując rekord, warto zachować numer katalogowy i datę dostępu, ponieważ interpretacja nazwy może zostać później poprawiona bez zniknięcia fizycznego okazu.

Kolekcja złożona z rozpoznawalnych archiwów

Mykologiczna część zielnika Williama i Lyndy Steere obejmuje około 600 tys. okazów. Jej znaczenie widać lepiej w zespołach o znanej proweniencji: kolekcja J.B. Ellisa to około 100 tys. okazów i 4 tys. typów, William A. Murrill pozostawił około 70 tys., a Kent P. Dumont około 25 tys. Takie archiwa pozwalają odtworzyć historię nazw, ekspedycji i zmian w rozmieszczeniu, ale liczba okazów nie jest liczbą gatunków. Portal wirtualnego zielnika pomaga wyszukać rekord i obraz, jeśli został zdigitalizowany. Oglądanie materiału fizycznego służy badaniom i wymaga uzgodnienia z personelem; publiczna wizyta w ogrodzie nie daje automatycznie dostępu do szaf zielnikowych.