George Wells Beadle

George Wells Beadle (1903–1989) szukał odpowiedzi na pytanie, co geny robią w żywym organizmie. W jego badaniach grzyb stał się narzędziem pozwalającym połączyć dziedziczenie z przemianami chemicznymi. Najważniejsze doświadczenia z Neurospora prowadził wspólnie z biochemikiem Edwardem Tatumem na Stanford University.

Od kukurydzy do grzyba

Beadle urodził się w Wahoo w Nebrasce. Doktorat na Cornell University uzyskał za badania nad kukurydzą. Później pracował z muszką owocową; z Borisem Ephrussim analizował rozwój barwników jej oka. Ta droga, opisana w biografii noblowskiej, wyjaśnia jego zainteresowanie chemią dziedzicznych cech. Po Stanford kierował wydziałem biologii w Caltech, a następnie University of Chicago.

Co ujawniał brak wzrostu

W pracy Beadle’a i Tatuma z 1941 roku punktem wyjścia były szczepy grzyba o zmienionych wymaganiach pokarmowych. Badacze porównywali wzrost na pożywce bogatej w składniki oraz na podłożu minimalnym. Jeżeli szczep rósł tylko na pierwszej, dalsze próby z pojedynczymi dodatkami pozwalały szukać brakującego składnika. Sam fakt, że kolonia przestawała rosnąć, był więc początkiem analizy, a nie jej wynikiem końcowym.

Ważne były również krzyżowania. Jak Beadle wyjaśniał w wykładzie z 1958 roku, segregacja cech u potomstwa pozwalała sprawdzić, czy wymaganie pokarmowe wiąże się ze zmianą pojedynczego genu. Łączono w ten sposób dwa porządki danych: dziedziczenie cechy i możliwość przywrócenia wzrostu określonym związkiem. Dobór organizmu miał znaczenie praktyczne: dostępne szczepy, poznany cykl życiowy i możliwość hodowli umożliwiały zadawanie kolejnych, coraz bardziej szczegółowych pytań.

Współpraca za odkryciem

Tatum w swoim wykładzie przypominał o wcześniejszych badaniach Bernarda Dodge’a i Carla Lindegrena, które przygotowały Neurospora do pracy genetycznej. Rozwój metody zależał od krążenia szczepów, wiedzy i umiejętności między laboratoriami. Warto czytać nazwiska współautorów oraz podziękowania w oryginalnych publikacjach: pokazują pracę zespołu, której nie oddaje sam portret laureata.

W 1958 roku połowę Nagrody Nobla z fizjologii lub medycyny otrzymali wspólnie Beadle i Tatum za odkrycie związku genów z określonymi procesami chemicznymi. Drugą połowę przyznano Joshui Lederbergowi za badania genetyki bakterii. Znaczenie Beadle’a dla mykologii polega zatem również na poszerzeniu roli grzybów w nauce: ich wymagania pokarmowe pozwoliły badać mechanizmy ważne dla biologii znacznie szerzej niż sama klasyfikacja gatunków.