13,12 Gt CO₂e rocznie trafia do grzybni mikoryzowej

W 2023 roku autorzy globalnej syntezy opublikowanej w „Current Biology” oszacowali, że rośliny lądowe przekazują podziemnej grzybni mikoryzowej równowartość około 13,12 gigatony CO₂ rocznie. W tej sumie znalazło się 3,93 Gt CO₂e dla mikoryzy arbuskularnej, 9,07 Gt dla ektomikoryzy i 0,12 Gt dla mikoryzy erikoidalnej. Wynik powstał przez połączenie map produktywności roślin z opublikowanymi pomiarami udziału węgla kierowanego do partnerów grzybowych.

To oszacowanie globalne, a nie bezpośredni pomiar wszystkich strzępek. Poszczególne badania stosowały różne metody i obejmowały nierówno rozmieszczone ekosystemy. Autorzy musieli przyjąć wartości reprezentatywne dla typów mikoryzy i przenieść je na obszary słabiej zbadane. Z tego powodu liczba ma niepewność i nie powinna być podawana z dokładnością sugerującą licznik laboratoryjny.

Najważniejsze ograniczenie dotyczy czasu. Węgiel przekazany grzybni nie staje się automatycznie trwałym zasobem gleby. Część jest zużywana w oddychaniu, część przechodzi do innych organizmów, a część wraca do atmosfery po rozkładzie. Badanie opisuje wielkość corocznego przepływu przez ważny biologiczny kanał, nie ilość dwutlenku węgla usuniętą na zawsze.

Wartość pomaga jednak zobaczyć skalę relacji roślina–grzyb. Modele obiegu węgla, ochrona gleb i planowanie odtwarzania siedlisk nie powinny traktować grzybni jako drobnego dodatku do korzeni. Aby ocenić efekt klimatyczny, trzeba osobno mierzyć czas pozostawania węgla w biomasie, agregatach i materii organicznej. Metodologia statystyki celowo zachowuje określenie „czasowo”, ponieważ usuwa najczęstsze błędne uproszczenie.

Trzy składniki jednego przepływu

Globalna synteza oszacowała 3,93 Gt CO₂e rocznie przekazywane do grzybni mikoryzy arbuskularnej, 9,07 Gt do ektomikoryzy i 0,12 Gt do mikoryzy erikoidalnej. Suma daje 13,12 Gt CO₂e. Największy komponent ektomikoryzowy wynika z przyjętych wartości produktywności roślin i udziału węgla przeznaczanego na partnera, a nie z bezpośredniego globalnego ważenia grzybni.

Autorzy opisują przepływ od roślin do grzybów. Część węgla wraca do atmosfery, część trafia do organizmów glebowych, a część może pozostać w glebie. Statystyka nie jest więc pomiarem trwałego magazynu ani gotowym bilansem korzyści klimatycznej.