Fungarium w Kew Gardens

Fungarium w Kew nie jest salą pełną efektownych kapeluszy, lecz archiwum dowodów. Royal Botanic Gardens podaje, że kolekcja obejmuje około 1,25 miliona zasuszonych okazów grzybów. Każda koperta łączy materiał biologiczny z etykietą: nazwą, miejscem, datą, gospodarzem i osobą zbierającą. Szczególną wartość mają typy nomenklatoryczne, czyli okazy, do których przywiązano nazwę w chwili opisu taksonu.

Zbiór pozwala wracać do dawnych oznaczeń. Gdy analiza DNA lub nowe cechy zmieniają granice gatunków, badacz może zestawić świeży materiał z okazem sprzed dziesięcioleci. Fragment kolekcji jest digitalizowany; Kew informuje o około czterdziestu procentach dostępnych cyfrowo. Skan etykiety i zdjęcie ograniczają niepotrzebne przesyłanie delikatnego materiału, ale nie zastępują go tam, gdzie potrzebna jest mikroskopia albo bezpieczne pobranie próbki.

Dostęp jest zorganizowany jak w infrastrukturze badawczej. Wizyta wymaga zgłoszenia co najmniej czternaście dni wcześniej, określenia celu i akceptacji zespołu. Fungarium realizuje także wypożyczenia między instytucjami, a obrót materiałem podlega zasadom ochrony różnorodności biologicznej oraz przepisom takim jak CITES. Dla zwykłego zwiedzającego nie jest to stała część ekspozycji Kew Gardens; publiczne wejścia pojawiają się podczas osobno ogłaszanych wydarzeń.

To rozróżnienie chroni zarówno użytkownika, jak i kolekcję. Turysta nie powinien kupować biletu z oczekiwaniem swobodnego wejścia do magazynu, a badacz powinien przed podróżą sprawdzić dostępność konkretnych okazów. Najlepszym pierwszym krokiem jest wyszukanie rekordów online i kontakt z kuratorem. Wartość miejsca nie polega na liczbie szuflad, lecz na ciągłości: prawidłowo przechowany okaz może po stu latach odpowiedzieć na pytanie, którego jego znalazca nie mógł jeszcze zadać. Opublikowanie numeru katalogowego w pracy pozwala każdemu kolejnemu zespołowi wskazać dokładnie ten sam dowód.

Od kolekcji Berkeleya do 1,1 mln rekordów online

Początek fungarium wyznacza zakup w 1879 r. około 30 tys. okazów Milesa Josepha Berkeleya, w tym blisko 6 tys. typów nomenklatorycznych. Dziś Kew podaje ponad 1,25 mln wysuszonych okazów; około 1,1 mln ma rekord internetowy, a zbiory brytyjskie liczą około 380 tys. jednostek. Te liczby nie oznaczają tylu gatunków: jeden takson może mieć wiele okazów, a typ to materialny punkt odniesienia dla nazwy. To przede wszystkim infrastruktura badawcza, nie zwykła sala wystawowa. Naukowa wizyta wymaga wcześniejszego zgłoszenia — Kew prosi zwykle o co najmniej 14 dni — oraz określenia celu i zakresu materiału.