Marcelleina evangelinae — fioletowa miseczka z Sonory

Marcelleina evangelinae to drobny grzyb workowy opisany w 2026 roku z umiarkowanych lasów Sierra Madre Occidental w Meksyku. Holotyp zebrano 18 września 2021 roku w okolicy Los Pilares w gminie Yécora, na wysokości około 1297 metrów. Owocniki miały od pięciu do dziewięciu milimetrów średnicy, początkowo kształt miseczki, później bardziej płaski, oraz barwę od ciemnofioletowej do niemal czarnej. Sam kolor nie wystarczył do ustanowienia gatunku. Autorzy zbadali budowę warstw owocnika, worki, parafizy i ornamentację zarodników w skaningowym mikroskopie elektronowym. Kuliste askospory mierzyły około 9–11 mikrometrów i miały gęstą, połączoną siateczkę. Zestaw cech odróżniał materiał między innymi od Marcelleina persoonii. Analizy filogenetyczne wskazały odrębną linię, a reakcje histochemiczne pomogły scharakteryzować fioletowe pigmenty zawierające grupy fenolowe. Nazwa gatunkowa honoruje dr Evangelinę Pérez-Silvę, pionierkę badań nad meksykańskimi workowcami. Formalny zapis autorstwa brzmi Raymundo, Sánchez-Flores, Alv.-Cortés & Esqueda. Nazwę zarejestrowano w MycoBank pod numerem MB 859789, a diagnozę, typ, ryciny i dane molekularne opublikowano w „MycoKeys” pod DOI 10.3897/mycokeys.136.195741. Znane siedlisko to mieszany las górski, a owocniki rosły na podłożu związanym z rozkładającą się materią. Jeden typ i ograniczona liczba kolekcji nie pozwalają ocenić pełnego zasięgu, liczebności ani zagrożenia. „Nowy dla nauki” nie znaczy, że organizm powstał niedawno; oznacza, że dopiero teraz zebrano dowody spełniające reguły formalnego opisu. Odkrycie pokazuje wartość dokumentowania małych miseczniaków, które łatwo pominąć obok dużych grzybów kapeluszowych. Fotografia zachowuje świeżą barwę, lecz identyfikacja wymaga zarodników, tkanek, typu i sekwencji. Profil nie podaje jadalności, ponieważ publikacja taksonomiczna nie jest badaniem bezpieczeństwa żywności. Weryfikowalność nazwy opiera się na kilku powiązanych elementach. Numer MycoBank prowadzi do rekordu nomenklatorycznego, DOI do publikacji, a oznaczenie holotypu do konkretnego materiału referencyjnego. Sekwencja pomaga porównywać kolejne zbiory, ale nie zastępuje morfologii i kontekstu. Gdy przyszłe dane zmienią pozycję rodzaju, nazwa może otrzymać nową kombinację; okaz typowy nadal pozostanie punktem odniesienia dla tego, co pierwotnie opisano. Każdy kolejny rekord powinien wskazywać metodę oznaczenia i depozyt materiału.