Elsie Maud Wakefield

Elsie Maud Wakefield urodziła się w 1886 roku w Birmingham, studiowała botanikę w Somerville College w Oksfordzie, a następnie prowadziła badania nad hodowlą grzybów w Monachium. W 1910 roku rozpoczęła pracę w Royal Botanic Gardens, Kew jako asystentka w dziale mykologii i roślin zarodnikowych. Pięć lat później przejęła kierowanie mykologią, stając się pierwszą kobietą na tym stanowisku w historii Kew. Specjalizowała się w taksonomii podstawczaków, zwłaszcza cienkich grzybów rozpostartych na drewnie, które łatwo przeoczyć podczas spaceru. Takie organizmy wymagają mikroskopu, dokładnego opisu warstw owocnika i porównania z kolekcją. Wakefield pracowała także nad patologią roślin oraz materiałem tropikalnym. Kew podaje, że opublikowała około stu prac naukowych i opisała wiele nowych gatunków z Wielkiej Brytanii oraz innych regionów. Ważną częścią jej warsztatu była ilustracja. Akwarele nie służyły wyłącznie pokazaniu ładnego kapelusza. Zachowywały barwę, pokrój, podłoże i cechy widoczne w świeżym materiale, które po wysuszeniu zmieniały się albo znikały. Notatki Wakefield łączyły obserwację anatomiczną z informacją o siedlisku, a czasem także z kulinarnym użyciem. Jej archiwum pokazuje ilustrację jako warstwę danych powiązaną z okazem i tekstem. Od 1945 do 1951 roku była zastępczynią kustosza zielnika. Pisała również przewodniki dla szerszej publiczności, w tym „The Observer’s Book of Common Fungi”. Nie należy jednak redukować jej do popularyzatorki. Zarządzała kolekcją, wykonywała oznaczenia i budowała autorytet naukowy w instytucji, w której kobiety miały ograniczony dostęp do stanowisk kierowniczych. Jej biogram łączy dwa światy często rozdzielane w opowieściach o nauce: rygor taksonomiczny i komunikację wizualną. Wakefield pokazywała, że dobry obraz zaczyna się od dobrego okazu, a przystępny przewodnik od pracy wykonanej wcześniej w kolekcji. Zachowane rysunki i dokumenty pozwalają dziś sprawdzać obie warstwy tego dorobku.