Pier Antonio Micheli

Pier Antonio Micheli wyrósł na jednego z najważniejszych badaczy grzybów początku XVIII wieku bez typowej dla uczonych jego epoki drogi akademickiej. Pochodził z Florencji i kształcił się w dużej mierze samodzielnie. Dzięki pracy terenowej, znajomości roślin oraz wsparciu toskańskich przyrodników związał się z ogrodami botanicznymi we Florencji i Pizie. Uniwersytet Florencki przechowuje dziś jego rękopisy oraz materiały dokumentujące wyprawy i rozległe zbiory. Najbardziej przełomowe były obserwacje mikroskopowe struktur rozrodczych grzybów. Micheli nie poprzestał na stwierdzeniu, że na owocnikach znajduje drobny pył. Umieszczał zarodniki na przygotowanym podłożu i obserwował rozwój grzybni oraz grzybów odpowiadających materiałowi wyjściowemu. W epoce, gdy pochodzenie grzybów często wyjaśniano samorództwem z gnijącej materii, był to argument eksperymentalny: niewidoczny wcześniej etap rozwoju można było powiązać z późniejszym organizmem. W wydanym w 1729 roku dziele „Nova plantarum genera” opisał i zilustrował setki grzybów oraz innych organizmów zaliczanych wówczas do roślin zarodnikowych. Wprowadzone przez niego nazwy rodzajowe, między innymi Aspergillus i Botrytis, pozostały częścią języka biologii, choć ich współczesne granice i pokrewieństwa ustalają zupełnie inne metody. Książka łączyła obraz, cechy morfologiczne i obserwację rozwoju zamiast traktować grzyby jako nieregularne produkty rozkładu. Micheli pracował przed formalizacją nowoczesnego nazewnictwa i przed teorią drobnoustrojów, dlatego nie należy przypisywać mu dzisiejszych pojęć. Jego znaczenie polega na zmianie sposobu zadawania pytań: grzyb miał własne struktury, cykl i cechy możliwe do porównania. Od tego momentu mykologia mogła rozwijać się jako badanie organizmów, a nie katalog osobliwości pojawiających się po deszczu. Zachowane rękopisy są równie ważne jak drukowana książka. Pokazują, że wynik powstawał przez wielokrotne obserwacje, rysowanie i porównywanie materiału z różnych wypraw. Dzisiejszy badacz może dzięki nim oddzielić opublikowane twierdzenie od notatki roboczej i śledzić, jak kształtował się warsztat wczesnej mykologii.