Elias Fries rozpoczyna „Systema Mycologicum”

Elias Magnus Fries rozpoczął wydawanie „Systema Mycologicum” w 1821 roku, a kolejne części ukazywały się do 1832 roku. Była to próba uporządkowania ogromnej różnorodności grzybów widocznych gołym okiem według zestawu cech owocnika: budowy hymenoforu, kształtu, konsystencji, barw i sposobu wzrostu. W czasach przed fotografią i sekwencjonowaniem książka wraz z opisami stanowiła narzędzie porównawcze dla europejskich badaczy.

System Friesa nie był po prostu dzisiejszym atlasem. Łączył hierarchię grup, diagnozy po łacinie oraz rozstrzygnięcia dotyczące wcześniejszych nazw. Wiele rodzajów rozumiano wtedy znacznie szerzej niż obecnie. Na przykład grzyby o blaszkach trafiały do wielkich zbiorczych jednostek, które później rozdzieliła mikroskopia, chemia i genetyka. Mimo to powtarzalne cechy wybrane przez Friesa pozostały przydatne w terenowym opisie.

Prace Friesa uzyskały historycznie szczególny status w nomenklaturze części grzybów. Dawne reguły mówiły o „sankcjonowaniu” nazw użytych przez Friesa lub Persoona, co chroniło stabilność nazewnictwa wobec starszych, niejasnych opisów. Współczesny kodeks zachowuje ślady tych decyzji, choć działa według rozwiniętych zasad typizacji i pierwszeństwa.

Znaczenie „Systema Mycologicum” polega na skali i wspólnym punkcie odniesienia. Badacz z innego kraju mógł porównać swój okaz z tym samym opisem, a późniejszy taksonom mógł wykazać, dlaczego dawną grupę trzeba podzielić. Skan pierwszego tomu pokazuje klasyfikację w oryginalnym kontekście i przypomina, że nawet system zastąpiony nowszym może pozostać ważną warstwą infrastruktury nauki.

Rok 1821 był początkiem, nie datą całego dzieła

Rekord BHL opisuje Systema mycologicum jako publikację wydawaną w Lund w latach 1821–1832. Dlatego rok w osi czasu trafnie oznacza rozpoczęcie przedsięwzięcia, ale nie ukończenie trzytomowej całości. Ten rozciągnięty harmonogram jest ważny także dzisiaj. Artykuł F.3.1 Międzynarodowego Kodeksu Nomenklatury wskazuje dokładnie tomy 1–3 z lat 1821–1832, dodatkowy indeks z 1832 roku oraz dwa tomy Elenchus fungorum z 1828 roku jako prace sankcjonujące nazwy większości grzybów, z wyłączeniem śluzowców. Artykuł F.3.2 nadaje przyjętym tam nazwom ochronę podobną do konserwacji wobec wcześniejszych homonimów i konkurencyjnych synonimów. To prawny skutek nomenklatoryczny, nie potwierdzenie każdej Friesowskiej grupy jako naturalnej linii ewolucyjnej.