Niemcy: mała ilość bez uniwersalnego limitu

Niemcy obejmują wybrzeża północy, niziny, lasy środkowych pasm i Alpy. Szwarcwald, Las Bawarski, góry Harzu oraz mniejsze lasy miejskie różnią się drzewostanem, opadem i regulaminem. W wielu regionach główny sezon przypada na późne lato oraz jesień, lecz wysokość i susza przesuwają owocnikowanie. Nazwa kraju nie jest więc kalendarzem stanowiska. Paragraf 39 federalnej ustawy o ochronie przyrody pozwala ostrożnie pozyskiwać dziko rosnące grzyby z miejsc bez zakazu w małych ilościach na osobisty użytek. Ustawa nie ustanawia jednego ogólnoniemieckiego limitu kilogramów. Często podawane regionalne wartości są praktyką lub wyjaśnieniem lokalnego organu, nie automatycznie przepisem federalnym dla każdego lasu. Zbiór handlowy wymaga odrębnego sprawdzenia i może potrzebować zgody. Rozporządzenie o ochronie gatunków wymienia między innymi borowika szlachetnego, kurki, koźlarze, smardze, mleczaja smacznego i siatkoblaszka maczugowatego jako wyjątki pozwalające na małe ilości dla własnej potrzeby mimo ochrony grupowej. Nie usuwa to lokalnych zakazów, ochrony ścisłej innych gatunków ani praw właściciela i zarządcy. W parkach narodowych zbiór może być ograniczony lub wyłączony. Kuchnia regionalna wykorzystuje Pfifferlinge, Steinpilze i Morcheln w sosach, z jajkami, kluskami i dziczyzną. Profil prawny sprawdzono 30 lipca 2026 roku na oficjalnym portalu federalnym. Przed zbiorem trzeba sprawdzić kraj związkowy, gminę, park i oznakowanie terenu. „Mała ilość” zachęca do umiarkowania, nie do negocjowania największego możliwego koszyka.