Trzy wodne gatunki Distoseptispora z Filipin

Drewno, które wpadnie do strumienia, nie rozkłada się tak jak leżące w lesie. Warunki są inne: stały przepływ, mniej tlenu, inne zwierzęta rozdrabniające i inna społeczność grzybów. Grzyby wodne rozkładające drewno, nazywane lignikolnymi, są w tej roli kluczowe, a mimo to zbadane słabo — zwłaszcza w tropikach.

Zespół Jaymee Bagacay przeprowadził przegląd wodnych grzybów lignikolnych na Filipinach i uzyskał cztery taksony z rodzaju Distoseptispora. Analizy filogenetyczne oparte na połączonym zbiorze sekwencji ITS, LSU, RPB2 i TEF1-α, wraz ze szczegółowymi oględzinami morfologicznymi, potwierdziły odrębność trzech z nich jako nowych gatunków: Distoseptispora antiqueana, D. iloiloensis i D. panayensis.

Czwarty szczep, oznaczony UPVMICC 25–0100, zgrupował się ze szczepem typowym D. septata przy bardzo silnym wsparciu statystycznym — stu procentach w metodzie największej wiarygodności i prawdopodobieństwie posterior równym jeden. To nowy zapis geograficzny gatunku, a nie nowy gatunek.

Przy okazji praca porządkuje rodzaj. Analiza filogenetyczna uzasadniła synonimizację D. thailandica pod D. phangngaensis oraz D. mengsongensis pod D. fasciculata. Taka korekta jest w taksonomii równie wartościowa jak opis nowości: dwie nazwy opisujące ten sam gatunek psują każdą późniejszą analizę rozmieszczenia.

Epitety gatunkowe wskazują miejsca na Filipinach — prowincję Antique, miasto Iloilo i wyspę Panay. To typowy wzorzec w mykologii tropikalnej: różnorodność jest tam ogromna, a nazwy powstają szybciej niż wiedza o ekologii opisywanych organizmów.

Sposób zbierania takich grzybów wyjaśnia, dlaczego jest ich w spisach tak mało. Nie widać ich w strumieniu. Zbiera się zanurzone gałęzie i kawałki drewna, przewozi w wilgotnych pojemnikach i inkubuje w komorze wilgotnej przez tygodnie, aż na powierzchni pojawią się zarodnikujące struktury.

Druga metoda polega na zbieraniu piany gromadzącej się przy przeszkodach w nurcie. Piana zatrzymuje zarodniki spływające z całej zlewni, więc jedna próbka daje przegląd znacznie szerszy niż jedno drewno. Obie metody wymagają cierpliwości i mikroskopu, i żadna nie daje się zautomatyzować. Dlatego mapa wodnych grzybów świata jest w istocie mapą miejsc, w których pracował ktoś wytrwały.

Co potwierdza publikacja

Distoseptispora antiqueana, D. iloiloensis i D. panayensis opisano z zanurzonego drewna w wodach słodkich na Filipinach. Autorzy zestawili morfologię z ITS, LSU, RPB2 i TEF1-α, a czwarty izolat przypisali do znanego D. septata, tworząc nowe stwierdzenie geograficzne. Praca porządkuje też nazewnictwo: D. thailandica uznano za synonim D. phangngaensis, a D. mengsongensis za synonim D. fasciculata. „Wodny” oznacza tu miejsce pozyskania z zanurzonego martwego drewna, nie dowód obowiązkowego wodnego cyklu życia. Nazwy od prowincji i wyspy nie dowodzą endemizmu. Bez systematycznego próbkowania wielu cieków nie da się określić zasięgu ani rzadkości, a opis taksonomiczny nie jest oceną IUCN ani pomiarem funkcji w rozkładzie drewna.