Osuszenie torfowiska przebudowuje społeczność grzybów

Torfowisko przechowuje materię organiczną dlatego, że wysoka woda ogranicza dostęp tlenu i spowalnia rozkład. Odwodnienie zmienia tę podstawową właściwość. Badanie płaskowyżu Zoige porównało miejsca osuszane od trzech i 48 lat oraz różne poziomy zwierciadła wody. Zespół analizował chemię gleby, sekwencje społeczności bakteryjnych i grzybowych oraz aktywność mikroorganizmów. Zarówno czas odwodnienia, jak i obniżenie wody zmieniały skład społeczności. Struktura grzybów reagowała silnie, a w bardziej tlenowych warunkach rosła rola części rozkładaczy. Autorzy odnotowali wzrost niektórych miar różnorodności grzybów po obniżeniu wody. Nie jest to dowód poprawy stanu. Nowa społeczność może przyspieszać wykorzystanie starego węgla torfowego i zastępować organizmy związane z mokrym środowiskiem. W ochronie trzeba oddzielić liczbę taksonów od integralności ekosystemu. Osuszone miejsce może wykazać więcej sekwencji grup tolerujących tlen, a równocześnie utracić funkcję magazynu węgla, roślinność torfotwórczą i specjalistów. Jednorazowa próbka nie pokaże pełnej zmiany; potrzebne są gradienty wody, warstwy głębokości i powtarzalne pobory. Najważniejszym działaniem jest utrzymanie hydrologii nienaruszonego torfowiska, a w zdegradowanym — ostrożne ponowne nawodnienie wraz z monitoringiem. Samo zatkanie rowu nie gwarantuje natychmiastowego powrotu dawnej społeczności. Grzyby powinny być mierzone obok gazów cieplarnianych, roślin i chemii wody. Kładka turystyczna i zakaz schodzenia z trasy chronią powierzchnię, lecz nie zastąpią decyzji o całej zlewni.