Żywa kolekcja nie jest zamrażarką pełną duplikatów

Kolekcja żywych kultur zachowuje szczepy grzybów w stanie, z którego można je ponownie wyhodować. World Federation for Culture Collections określa takie instytucje jako globalną sieć ochrony ex situ różnorodności mikroorganizmów. Wartość nie polega na samej niskiej temperaturze. Próbka musi mieć sprawdzoną tożsamość, numer, pochodzenie, warunki hodowli, status prawny i procedurę odtworzenia. Konserwacja może wykorzystywać liofilizację, krioprezerwację i inne metody zależne od organizmu. Kolejne pasaże na agarze są wygodne, lecz zwiększają ryzyko zmiany cech, pomyłki i kontaminacji. Dlatego profesjonalna kolekcja utrzymuje materiał główny oraz roboczy, kontroluje żywotność i czystość, zapisuje każdą operację oraz planuje awarie zasilania. Dublowanie najważniejszych zasobów w niezależnej lokalizacji ogranicza pojedynczy punkt utraty. Nie każdy grzyb daje się hodować bez partnera. Biotroficzny pasożyt, część grzybów mikoryzowych lub organizm znany wyłącznie z sekwencji środowiskowej może wymagać gospodarza albo warunków, których nie umiemy odtworzyć. Kolekcja kultur nie zastępuje więc ochrony siedliska i fungarium. Uzupełnia je, przechowując żywy, powtarzalny materiał dla taksonomii, medycyny, rolnictwa i badań metabolitów. Deponowanie musi respektować zgodę, przepisy dostępu do zasobów genetycznych, bezpieczeństwo biologiczne i ograniczenia dystrybucji. Publiczny katalog powinien jasno odróżniać szczep dostępny od objętego restrykcją. Największym zagrożeniem bywa nie awaria zamrażarki, lecz niestabilne finansowanie i utrata kompetentnego personelu. Ochrona ex situ jest długoterminową usługą naukową, nie jednorazowym projektem pobrania próbek.