David S. Hibbett

David S. Hibbett jest amerykańskim mykologiem zajmującym się filogenetyką grzybów, związanym z Clark University. Jego najczęściej cytowana praca to opublikowana w 2007 roku w „Mycological Research" klasyfikacja „A higher-level phylogenetic classification of the Fungi", podpisana przez niego jako pierwszego autora wraz z licznym gronem współautorów.

Znaczenie tego dokumentu polega nie na nowości poszczególnych ustaleń, lecz na doprowadzeniu do zgody. W 2007 roku dane molekularne były już liczne, ale rozproszone po dziesiątkach prac o różnych zakresach i różnych konwencjach nazewniczych. Zebranie ich w jedną klasyfikację obejmującą rangi od królestwa po rzędy wymagało wynegocjowania stanowiska między specjalistami od grup, które niewiele mają ze sobą wspólnego poza tym, że wszystkie są grzybami.

Drugim wątkiem badań Hibbetta jest ewolucja sposobów odżywiania: przejścia między rozkładem drewna, saprotrofizmem a mikoryzą. To pytanie o to, jak często w historii grzybów powtarzała się zmiana trybu życia, i czy raz utracone enzymy dają się odzyskać. Odpowiedzi wymagają dokładnie tego, co daje uzgodniona filogeneza — możliwości nałożenia cechy na drzewo.

Klasyfikacja z 2007 roku bywa dziś poprawiana, i tak miało być. Ważniejsze jest to, że od tamtej pory poprawki zgłasza się wobec wspólnego szkieletu. Zmiana z „każdy ma swoje drzewo" na „wszyscy poprawiają jedno" jest w systematyce różnicą jakościową.

Kariera taka jak jego pokazuje też, na czym polega praca filogenetyka. Nie chodzi o zbieranie okazów w terenie ani o efektowne odkrycia gatunków, lecz o porównywanie sekwencji, testowanie alternatywnych topologii drzewa i ocenianie, na ile wynik jest odporny na zmianę modelu. Rezultatem bywa zdanie o tym, że dwie grupy dotąd uznawane za bliskie krewne wcale nimi nie są — i przebudowa rozdziału w podręczniku.

W praktyce serwisu takiego jak MykoRadar ta praca jest niewidoczna, ale obecna wszędzie. Ranga taksonu, przynależność gatunku do rodziny, decyzja, czy dana nazwa jest synonimem — wszystko to bierze się z zaplecza taksonomicznego zbudowanego na uzgodnionej filogenezie.

Co dokładnie uzgodniła klasyfikacja z 2007 roku

Praca Hibbetta i 66 współautorów przyjęła dla królestwa Fungi jedno podkrólestwo, siedem typów, dziesięć podtypów, 35 klas, 12 podklas i 129 rzędów. W sumie obejmowała 195 taksonów do rangi rzędu, z czego 16 opisano lub uprawomocniono w tej publikacji. Do dziś rozpoznawalnym wynikiem jest Dikarya — podkrólestwo łączące Ascomycota i Basidiomycota. Autorzy jawnie wyłączyli organizmy dawniej zaliczane do grzybów, lecz nienależące do monofiletycznego królestwa Fungi, między innymi lęgniowce i śluzowce.

To był konsensus infrastrukturalny, nie „ostateczne drzewo”. Autorzy reprezentowali projekty AFTOL i Deep Hypha oraz zasoby takie jak Dictionary of the Fungi, GenBank i Myconet, które potrzebowały wspólnego szkieletu. Późniejsze klasyfikacje zmieniają liczbę typów i pozycje linii, lecz mogą dokładnie wskazać, co rewidują. Profil Clark University potwierdza, że badania Hibbetta obejmują systematykę molekularną, genomikę porównawczą, rozwój i paleomykologię.