2007: mykolodzy uzgadniają jedno drzewo grzybów

Przez dwie dekady po wejściu metod molekularnych systematyka grzybów była polem, na którym każdy zespół miał własną wersję drzewa. Nazwy rang się nie zgadzały, granice gromad przesuwały się z pracy na pracę, a autor podręcznika musiał wybrać, którą wersję przepisać. W 2007 roku „Mycological Research" opublikowało pracę „A higher-level phylogenetic classification of the Fungi", podpisaną przez Davida Hibbetta i liczne grono współautorów.

Tekst powstał jako produkt projektu Assembling the Fungal Tree of Life, finansowanego po to, żeby zebrać rozproszone analizy w jeden spójny obraz. Efekt to klasyfikacja obejmująca rangi od królestwa po rzędy, uzgodniona między specjalistami od różnych grup, z jawnie zaznaczonymi miejscami niepewnymi. Sama praca zajmuje niemal czterdzieści stron czasopisma.

Wartość takiego dokumentu polega na tym, że przestaje być czyjąś propozycją, a staje się punktem odniesienia. Bazy danych — GBIF, Index Fungorum, później UNITE — potrzebują jednego szkieletu, do którego przypina się nazwy. Autor nowego gatunku potrzebuje wiedzieć, do jakiej rodziny go przypisać. Bez uzgodnionej klasyfikacji każda z tych czynności wymagałaby osobnej decyzji.

Klasyfikacja z 2007 roku nie jest ostatnim słowem i nie miała nim być. Kolejne lata przyniosły korekty, nowe gromady i przesunięcia oparte na genomach, a nie na kilku genach. Zmieniła się jednak sama praktyka: poprawki są teraz zgłaszane wobec wspólnego szkieletu, a nie tworzone jako konkurencyjne całości.

Konsensus z zaznaczonymi miejscami niepewności

Klasyfikacja z 2007 r. nie była pojedynczym drzewem narzuconym przez jednego autora. Pierwszy szkic pokazano na spotkaniu Deep Hypha w 2005 r., następnie rozesłano go do około 100 systematyków grzybów, poprawiono po komentarzach i ponownie zmieniono po spotkaniu w 2006 r. Opublikowany układ obejmował jedno królestwo, jedno podkrólestwo, siedem typów, dziesięć podtypów, 35 klas, 12 podklas i 129 rzędów — łącznie 195 taksonów do poziomu rzędu; 16 nazw opisano lub uprawomocniono w tej pracy.

Zakres ograniczono do monofiletycznego królestwa Fungi. Lęgniowce i śluzowce, choć tradycyjnie badane przez mykologów, świadomie wyłączono. Autorzy podkreślali również, że taksony o tej samej randze nie muszą mieć tego samego wieku, liczby gatunków ani stopnia zróżnicowania. Był to więc wspólny, wersjonowalny szkielet dla baz danych i podręczników, nie ostateczne drzewo bez luk.