2011: jeden grzyb otrzymuje jedną nazwę

Podczas XVIII Międzynarodowego Kongresu Botanicznego w Melbourne w lipcu 2011 roku sekcja nomenklatoryczna przyjęła serię zmian dotyczących grzybów. Najbardziej rozpoznawalna została zasada „one fungus, one name”. Wcześniej kodeks pozwalał, aby stadia rozmnażające się płciowo i bezpłciowo tego samego grzyba miały odrębne nazwy formalne. Rozwiązanie powstało w czasach, gdy nie dało się pewnie połączyć różnych postaci w jeden cykl życiowy.

Hodowla, mikroskopia i później dane DNA coraz częściej pokazywały, że dwie nazwy odnoszą się do jednego organizmu. Utrzymywanie równoległych systemów utrudniało komunikację w medycynie, ochronie roślin, ekologii i bazach danych. Melbourne nie wybrało jednak automatycznie jednej listy zwycięskich nazw. Zmiana uruchomiła pracę komitetów, które musiały oceniać pierwszeństwo, powszechność użycia i stabilność nomenklatury w poszczególnych grupach.

Kongres poszerzył też nazwę kodeksu, wyraźnie umieszczając w niej glony, grzyby i rośliny, dopuścił skuteczną publikację elektroniczną i opisy po angielsku obok łaciny. Część zasad zaczęła działać od 1 stycznia 2012 roku. Dla nowych nazw grzybów istotna stała się rejestracja w uznanym repozytorium. Publikowanie taksonu przestało być wyłącznie sprawą drukowanej diagnozy rozproszonej w czasopiśmie.

Reforma nie usunęła synonimów ani sporów taksonomicznych. Jedna nazwa nomenklatoryczna nie oznacza jednej niezmiennej hipotezy o granicach gatunku. Badania mogą nadal łączyć lub rozdzielać taksony, a stare nazwy pozostają potrzebne przy przeszukiwaniu literatury. Znaczenie decyzji polegało na dostosowaniu reguł do biologicznej tożsamości organizmu i cyfrowego obiegu wiedzy.

Co naprawdę zmienił kodeks z Melbourne

Przed reformą ten sam grzyb mógł mieć odrębne, zgodne z kodeksem nazwy dla postaci bezpłciowej (anamorfy) i płciowej (teleomorfy). Decyzja podjęta w Melbourne w lipcu 2011 r. zakończyła ten wyjątek od 1 stycznia 2013 r.: wszystkie prawidłowo opublikowane nazwy zaczęły konkurować o pierwszeństwo niezależnie od stadium cyklu, na którym oparto typ. Dawnych nazw anamorf i teleomorf nie unieważniono automatycznie; przewidziano listy nazw chronionych i odrzucanych, aby ograniczyć destabilizujące zmiany.

Ta sama reforma ustanowiła drugi praktyczny próg: nowa nazwa grzyba opublikowana od 1 stycznia 2013 r. bez unikatowego identyfikatora uznanego repozytorium nie jest ważnie opublikowana w sensie nomenklatury. To nie „zmieniło nazw wszystkich grzybów” jednego dnia — stworzyło procedurę rozstrzygania konkurujących nazw i trwały cyfrowy ślad publikacji.