9,5% centrów bogactwa grzybów mikoryzowych leży w obszarach chronionych

Jednostką jest powierzchnia

Zespół Michaela E. Van Nulanda zestawił modele rozmieszczenia grzybów mikoryzowych z granicami World Database of Protected Areas. W analizie opublikowanej w Nature obszary o najwyższym przewidywanym bogactwie gatunkowym nakładały się na tereny chronione w 9,5%. Oddzielnie było to 5,1% dla grzybów mikoryzy arbuskularnej, AM, oraz 13,9% dla grzybów ektomikoryzowych, EcM.

To odsetek powierzchni wyznaczonej przez model. Nie oznacza, że 90,5% gatunków jest zagrożonych ani że w każdym niechronionym miejscu właśnie trwa niszczenie siedliska. Takie zdania wymagałyby innych danych.

Jak wyznaczono porównywane obszary

Autorzy uznali za centra bogactwa obszary powyżej 95. percentyla przewidywanych wartości. Modele opierają się na próbkach i zmiennych środowiskowych; mapa nie jest pełnym spisem grzybów w każdej kratce. Nierównomierne pobieranie próbek i ekstrapolacja pozostają istotnymi ograniczeniami. Udostępnione dane i kod pozwalają sprawdzić sposób uzyskania wyniku.

Bogactwo i rzadkość to również osobne miary. Ten wykres dotyczy liczby taksonów, a nie obszarów skupiających szczególnie rzadkie linie. Nie należy podmieniać tych wartości, nawet jeśli oba rodzaje map wyglądają podobnie.

Granica na mapie nie mierzy skuteczności

Obszary chronione mają różne cele i sposoby zarządzania. Samo przestrzenne pokrycie nie dowodzi utrzymania wilgotności gleby, gospodarzy roślinnych czy ciągłości siedliska. Wskaźnik pomaga wykryć lukę w planowaniu ochrony, ale wymaga uzupełnienia o wiedzę terenową i monitoring. Praktyczne pytanie brzmi więc nie tylko „czy teren ma status ochronny?”, lecz także „jakie warunki utrzymuje dla grzybów?”.