Czerwona Lista widzi dopiero skrawek grzybów

W marcu 2025 roku IUCN informowała o ponad 1300 ocenionych gatunkach grzybów, z których co najmniej 411 uznano za zagrożone wyginięciem. Osiągnięcie pierwszego tysiąca było ważnym progiem organizacyjnym, lecz nie oznacza, że znamy udział zagrożonych gatunków w całym królestwie. Nawet wśród grzybów już opisanych formalne oceny obejmują tylko niewielki ułamek. Raport Kew z 2026 roku szacuje ten udział na około 0,6 procent. Ocena IUCN nie jest intuicyjną opinią o rzadkości. Wymaga danych o zasięgu, liczbie lokalizacji, trendzie populacji, siedlisku i zagrożeniach, a następnie zastosowania publicznych kryteriów. U grzybów pojawia się szczególny problem: obserwujemy głównie krótkotrwałe owocniki, natomiast osobnik i jego granice mogą być ukryte w glebie, drewnie albo żywym gospodarzu. Lata bez owocników nie zawsze znaczą brak organizmu. Nie można też wnioskować, że 411 zagrożonych to pełna liczba ani że proporcję z ocenionej próbki wystarczy przemnożyć przez wszystkie gatunki. Do oceny częściej trafiają taksony, dla których istnieją dane lub podejrzenie zagrożenia, więc próba nie jest losowa. Z drugiej strony gatunki z tropików, podziemne i mikroskopijne są słabiej udokumentowane. Uczciwy komunikat brzmi: znamy konkretne zagrożenia w ocenionej grupie, a równocześnie skala niewiedzy jest duża. Priorytetem staje się łączenie zielników, sekwencji, powtarzalnych obserwacji i informacji o siedlisku. Czerwona Lista może wtedy wskazywać ochronie konkretne miejsca i procesy, zamiast służyć jako katalog niezwykłych nazw. Dla obserwatora terenowego cenna jest dokumentacja gospodarza, podłoża, liczby owocników i zmian siedliska; dokładną lokalizację rzadkiego gatunku należy udostępniać rozważnie.