Trujący

purchawka chropowata czy Tęgoskór pospolity?

Przekrój rozstrzyga: purchawka jest w środku śnieżnobiała, tęgoskór ciemnofioletowy do czarnego.

Gatunek jadalny

purchawka chropowata

Lycoperdon perlatum

Gatunek niebezpieczny

Tęgoskór pospolity

Scleroderma citrinum

Dlaczego dochodzi do pomyłki

Oba wyglądają jak kulisty owocnik bez blaszek. Zasada bezwarunkowa: każdą „purchawkę” przekrój na pół przed włożeniem do koszyka.

Porównanie cecha po cesze

Od tego, co widać z daleka, po cechy wymagające przecięcia owocnika lub wysypu zarodników.

Cecha

purchawka chropowata

Tęgoskór pospolity

Wnętrze po przekrojeniu

jadalnyJednolicie białe i zwarte jak pianka. Gdy zżółknie lub zbrązowieje — już się nie nadaje.

niebezpiecznyBiałe tylko w bardzo młodym wieku, szybko ciemnofioletowe do czarnego, z jasną marmurkową siateczką.

Skórka

jadalnyCienka, biaława, pokryta zdejmowalnymi kolcami i brodawkami.

niebezpiecznyGruba, twarda, żółtawobrązowa, pokryta grubymi, płaskimi łuskami.

Kształt

jadalnyGruszkowaty, z wyraźną zwężoną nóżką.

niebezpiecznyNieregularna bulwa, prawie bez nóżki, osadzona wprost w podłożu.

Zapach

jadalnyŁagodny, grzybowy.

niebezpiecznyOstry, przypominający gumę lub surowe ziemniaki.

Przy wątpliwości zostaw grzyba w lesie. Cechy opisane wyżej są typowe, ale bywają zatarte — po suszy, po ulewie, u bardzo młodych lub przejrzałych owocników. Przy objawach zatrucia dzwoń pod 112.

Źródła

Opis różnic: Wikipedia (pl)
Zdjęcia: Daniel Ullrich, Threedots · CC BY-SA 3.0 · Eric Steinert · CC BY-SA 3.0

Zestawienie ma charakter informacyjny i nie zastępuje oznaczenia przez mykologa. Nigdy nie zbieraj ani nie spożywaj grzyba wyłącznie na podstawie porównania ze zdjęciem.