Martwe drewno to siedlisko, nie bałagan

Grzyby saproksyliczne — te rozkładające drewno — potrzebują martwych pni, kłód i złomów. Bez nich po prostu nie mają gdzie rosnąć, a wraz z nimi znikają owady i ptaki zależne od tego samego siedliska.

Z badań wynika przy tym rzecz mniej oczywista: sama objętość martwego drewna to za mało. Metaanaliza wykazała, że jej związek z liczbą gatunków saproksylicznych jest istotny, ale umiarkowany. Bardziej liczy się różnorodność — grubość, gatunek drzewa i stopień rozkładu. Kilka grubych, próchniejących kłód daje więcej niż sterta jednakowych gałęzi.